Soyluların Lağım Çukurundaki Ölümü: Erfurt Olayı

1184 yılının Temmuz ayında, Almanya’nın Erfurt şehri, tarihe kanla yazılan bir trajediye sahne oldu. Şehrin görkemli kalesi Petersberg, toprak anlaşmazlığı nedeniyle bir araya gelen Kutsal Roma İmparatoru VI. Henry ve bir grup soylunun korkunç sonuna tanıklık etti.

O gün, anlaşmazlığı çözmek için toplanan soylular, hiç beklemedikleri bir felaketle karşılaştılar. Kalenin zemini, o kadar insanın ağırlığını taşıyamadı ve çöktü. Sonuç? Toplantıya katılanların çoğu, kalenin altındaki lağım çukuruna düşerek hayatlarını kaybetti. Bu olay, tarihin en tuhaf ve en acımasız ölümlerinden biri olarak kayıtlara geçti.

Erfurt Vakası, 1184 yılında, tarihi Petersburg Kalesi’nin en eski yapısı olan St. Peter Manastırı kilisesinde yaşandı. Bazı kaynaklara göre 26 Temmuz’da gerçekleşen bu toplantıya, kilisenin bir odasında yüzden fazla kişi katılmıştı.

Toplantı katılımcıları, Avrupa’nın en güçlü derebeylerinden oluşuyordu: Ziegenhain Kontu III. Gozmar, Abenberg Kontu I. Friedric, Kirchberg’li I. Friedrich Burgrave, Schwarzburg Kontu I. Heinrich, Kont Burgrave Burchard, Lihtenştayn’dan Kont Hansteiner, Wartschitt’ten Burgmeister Breuer ve Meldingen’den Beringer…

Toplantı, kilisenin çürümüş kirişleri üzerinde gerçekleşiyordu. Ta ki zemin gürültüyle çökene ve o seçkin topluluk lağım çukuruna düşene kadar…

Almanya Kralı VI. Henry, Thüringa’lı Landgrave (Kont) III. Louis ile Mainz Başpiskoposu Conrad arasındaki toprak anlaşmazlığını çözmek için bu gayri resmi toplantıyı düzenlemişti.

O dönemde, feodal soylular ile Roma Katolik Kilisesi arasındaki güç mücadelesi, siyasi gerginliklere yol açıyordu. VI. Henry, Avrupa’nın en güçlü hükümdarı olma hırsıyla, bu anlaşmazlığı çözerek nüfuzunu göstermek istiyordu.

Ancak kaderin cilvesi, toplantı sırasında kilise binasının ağırlığa dayanamaması oldu. Katılımcıların ağırlığı, zemini öyle bir zorladı ki, önce ikinci kat çöktü, ardından da birinci kat.

Birinci katın zemini de bu ağırlığa yenik düşünce, herkes bodrum katına yuvarlandı. Ancak bodrum katı, tuvaletlerin ve kalenin dışkılarının toplandığı bir lağım çukuruydu.

O dönemde lağım çukurları düzenli olarak temizlenmiyordu. Bu nedenle, olay yaşandığında, bodrumdaki dışkı yoğunluğu oldukça fazlaydı.

Kral ve başpiskopos, siyasi meseleleri özel olarak görüşmek için bir köşeye çekilmişlerdi. Yer çöktüğünde, bulundukları konum sayesinde, alt katın pencere pervazına tutunarak kurtulmayı başardılar.

Ancak diğer toplantı katılımcıları bu kadar şanslı değildi. Yerin çökmesiyle birlikte, birbirlerinin üzerine yığılarak lağım çukuruna düştüler. Bu korkunç olayda, birçok insan dışkı içinde boğularak can verdi. Yüzme bilen bazıları ise, büyük bir çabayla kendilerini kurtarmayı başardı.

Bu dehşet verici olayın ardından, tartışmak için toplandıkları anlaşmazlığın nasıl sonuçlandığı ise tam olarak bilinmiyor.

Çukura düşüp hayatta kalanlar arasında Kont III. Louis de vardı. Ancak olaydan sonra birçok enfeksiyon geçirdiği kayıtlara geçti.

Rakibi başpiskopos Conrad da, VI. Henry gibi bir pencere pervazına tutunmuş ve kurtarılmayı beklemişti. Kurtarıldıktan sonra, VI. Henry hemen Erfurt şehrini terk etti. VI. Henry, daha sonra Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu’nun kralı oldu. Conrad ise, 1197 yılında Haçlı seferlerine katılarak zenginleşti. 1200 yılında Macaristan’dan dönerken öldü.

Erfurtlu Aziz Petrus kroniğinde, bu olaydan kısaca şöyle bahsediyor: “Kral Henry, Polonya’ya giderken Erfurt’u ziyaret etti. Burada, Mainz Başpiskoposu Conrad ile Thuringia’lı Ludwig arasında şiddetli bir anlaşmazlık vardı. Aralarında barış sağlamaya çalışırken, yüksek bir odada birçok kişiyle birlikteyken, bina aniden çöktü ve birçok kişi alt kuyulara düştü. Bazıları zorlukla kurtarıldı, diğerleri ise çamura gömülerek boğuldu.”

Dönemin kaynakları, bu faciada altmıştan fazla insanın öldüğünü yazıyor. Bazı kaynaklar ise, sayının yüze kadar çıkabileceğini belirtiyor. Hakkında pek bir şey bilinmeyen bu olayı, yakın zamanda Tunzenhausen’li Papaz Leitzmann araştırmış ve toplantıya katılanların lağım çukuruna düştüğünü yazmıştır.

Ölenlerin çoğu insan dışkısında, bazıları ise çürüyen atıkların yaydığı zehirli gazlardan boğuldu. Geri kalanlar ise, çöken enkazın altında ezilerek can verdi.